Poznaj warszawskie stado słoni
Samiec Leon, urodzony 4.02.2001 r. w ZOO w Ramat Gan (Izrael).
Do Warszawskiego ZOO przyjechał w 2003 r.
Jak na samca przystało jest największym słoniem w stadzie. Mimo swej masy ma łagodne usposobienie, chociaż bywa humorzasty, zwłaszcza w okresie musthu (stan pobudzenia seksualnego u samców słoni).
Fryderyka, urodzona około 1996 r. w RPA.
Do Warszawskiego ZOO przyjechała w 2004 r.
Jest samicą dominującą, bardzo inteligentną, lubiącą wyzwania. Uwielbia się uczyć i uczestniczyć w treningach medycznych. Czym zadanie trudniejsze, tym lepiej. Będzie ćwiczyć, aż zrozumie. Mimo że niższa, jest potężniejsza od Buby. Można ją rozpoznać po krótszych ciosach.
Buba, urodzona w RPA około 1996 r.
Do Warszawskiego ZOO przyjechała wraz z Fryderyką i Zulą w 2004 r.
Samica stojąca najniżej w hierarchii. Spokojna i bardzo wrażliwa. Jeśli coś jej nie wychodzi w czasie treningu przy nauce nowych elementów, łatwo się zniechęca. Mimo łagodnego charakteru, potrafi czasami pokazać pazur. Czasem podkrada Leonowi jedzenie i zachęca Fryderykę do zabawy.
Dzień z życia słonia
Większość czasu słonie poświęcają na jedzenie. Każdy osobnik zjada od 80 do 120 kg pokarmu na dobę. 95% ich diety stanowi pasza objętościowa: zielonka, siano, słoma oraz gałęzie. 5% diety stanowią warzywa, owoce, granulat. Jedzenie jest rozmieszczone i pochowane na całym wybiegu, aby wymusić aktywność zwierząt – poruszania się po jak największej powierzchni, sięgania do pokarmu trąbą, wydłużania czasu żerowania. W ciągu dnia słonie są też kąpane, biorą udział w treningach medycznych, co około 2 tygodnie przeprowadza się im korekcję podeszw i paznokci, a w miarę potrzeb również drobne zabiegi medyczne.
Słonie przeznaczają od 2 do 6 godzin na dobę na sen na leżąco, co robią głównie nocą. W ciągu dnia ucinają sobie również krótkie drzemki na stojąco.
Każdy dzień jest inny
Dzień opiekuna słoni zaczyna się od uważnej obserwacji stada: Jak słonie się zachowują? Czy wszystkie jedzą z apetytem? Czy poruszają się swobodnie? Nawet drobna zmiana może być pierwszym sygnałem, że zwierzę potrzebuje pomocy.
Każdy ze słoni ma rano mierzoną temperaturę na języku – jej wzrost to pierwszy sygnał dla opiekunów i lekarzy, że coś jest nie tak. Rano sprawdzane jest również to, ile, gdzie i w jakiej pozycji spał każdy osobnik. Opiekunowie przygotowują codziennie nawet kilkadziesiąt kilogramów pożywienia dla każdego słonia, dbają o czystość wybiegów i planują urozmaicenia zachęcające zwierzęta do naturalnych zachowań – żerowania, przemieszczania się czy kąpieli błotnych.
Zaufanie – podstawa pracy opiekuna
W Warszawskim ZOO słonie uczestniczą w treningach medycznych, opartych na pozytywnym wzmacnianiu. Dzięki cierpliwości i konsekwencji dobrowolnie pokazują nogi, uszy czy trąbę. Pozwala to na profilaktyczne pobieranie krwi, szczepienia i podawania leków doustnie wyłącznie dzięki relacji opartej na wzajemnym zaufaniu.
Słonie doskonale rozpoznają swoich opiekunów: zapamiętują ich głos, sposób poruszania się i gesty. Budowanie takiej więzi wymaga czasu, cierpliwości i wzajemnego szacunku. Historia Erny pokazuje, jak ważne są zaufanie i poczucie bezpieczeństwa – w Warszawskim ZOO odnalazła spokój, stała się liderką stada i pomogła stworzyć silne więzi między jego członkami.
Praca opiekuna słoni to nie tylko codzienna opieka - to odpowiedzialność za dobrostan jednych z najbardziej inteligentnych zwierząt na Ziemi.
Inteligencja
Słonie należą do najbardziej inteligentnych zwierząt na świecie. Posiadają największy mózg wśród wszystkich ssaków lądowych, ważący nawet 6 kg! Mają doskonałą pamięć. Pamiętają miejsca, źródła wody i pożywienia nawet po wielu latach. Uczą się od innych osobników i rozwiązują nawet trudne zadania. Słonie tworzą silne więzi rodzinne, okazują empatię oraz pomagają innym członkom stada. Po śmierci członka stada zatrzymują się przy jego ciele, delikatnie dotykają je trąbami i ciosami, a czasem pozostają w pobliżu przez dłuższy czas.
Jako jedne z nielicznych gatunków potrafią rozpoznawać siebie w lustrze, co świadczy o ich samoświadomości.
Emocje
Słonie charakteryzują się wyjątkowym bogactwem życia wewnętrznego. Są zdolne do wykazywania empatii na wysokim poziomie. Potrafią odczuwać radość, stres, a nawet żałobę. Jako jedne z nielicznych gatunków pocieszają swoich towarzyszy, gdy wyczują u nich zdenerwowanie i zaniepokojenie.
Komunikacja
Słonie komunikują się za pomocą infradźwięków, odbierając je przede wszystkim za pomocą stóp. Mogą przekazywać informacje nawet na odległość kilku kilometrów. Oprócz tego wydają również niskie dźwięki przypominające mruczenie, a mocno podekscytowane również trąbią. Ważną rolę odgrywa także dotyk oraz mowa ciała – ruchy uszu, trąby i całej sylwetki pozwalają wyrażać emocje, ostrzegać przed zagrożeniem i wzmacniać więzi w stadzie. Co niezwykłe, potrafią nadawać sobie nawzajem imiona, używając specyficznych nawoływań dla poszczególnych osobników.
Życie rodzinne
Słonie żyją w silnie związanych stadach prowadzonych przez najstarszą i najbardziej doświadczoną samicę – matriarchinię. Stado tworzą spokrewnione samice oraz ich młode, które wspólnie wychowują i chronią najmłodszych członków grupy. Dorosłe samce po osiągnięciu dojrzałości opuszczają rodzinę i tworzą grupy kawalerskie. Dzięki współpracy i doświadczeniu starszych osobników młode uczą się zasad życia w stadzie oraz sposobów przetrwania.
