Lwy afrykańskie to największe koty żyjące w Afryce, polujące głównie na duże ssaki, takie jak zebry czy antylopy. W Warszawskim ZOO mieszkają Zulus oraz jego partnerka Sofia. Zulus to dorodny samiec, którego donośne ryki słychać w całej okolicy. Sofia natomiast jest uosobieniem dzikiego wdzięku i… rządzi w tym związku. Choć lwy kojarzone są często z brutalnymi drapieżnikami, ich społeczne życie jest niezwykle bogate - to jedyne koty, które żyją w zorganizowanych grupach.

Czerwonaki chilijskie, czyli flamingi, uwielbiają towarzystwo i najlepiej czują się w wielkich stadach, liczących nawet kilka tysięcy osobników. Na świecie występuje 6 gatunków flamingów, z czego w stołecznym ZOO jeden zupełnie wyjątkowy - czerwonak chilijski. Flamingi tak naprawdę mają upierzenie koloru białego, natomiast specyficzna różowa barwa pochodzi z pożywienia bogatego w karotenoidy. W naszym ZOO flamingi dostają specjalną karmę, która jest wzbogacona właśnie tymi barwnikami. To od ich stężenia zależy barwa piór.

Słonie potrafią zjeść niemal 200 kg pokarmu dziennie. Masa ciała dorosłego samca słonia afrykańskiego potrafi osiągnąć ponad 6 ton. Imponujące liczby, ale słonie to przede wszystkim niezwykle czułe, wrażliwe i mądre zwierzęta. W Warszawie mieszkają trzy słonie: Leon, Fryderyka i Buba. Buba to słoniowa modelka o filigranowej budowie. Jest słoniem delikatnym i ostrożnym - zupełnym przeciwieństwem Fryderyki, która jest naszym "słoniowym czołgiem".

Pingwiny z Warszawskiego ZOO wymykają się stereotypom, ponieważ są to pingwiny przylądkowe, które nie przepadają za zimnem i zdecydowanie wolą wyższe temperatury. W naturze zamieszkują południowoafrykańskie wybrzeża i wyspy. Są gatunkiem krytycznie zagrożonym. Pingwiny przylądkowe przez niektórych przezywane są „osiołkami” ze względu na charakterystyczne odgłosy, które wydają. Spędzają w wodzie 75% czasu i potrafią pozostawać pod wodą do kilkunastu minut. Każdy z nich ma unikalny wzór plamek na piersi – tak jak ludzkie odciski palców.

To największe naczelne Afryki, żyjące w lasach deszczowych. Są roślinożerne. Żyją w grupach rodzinnych prowadzonych przez samca „silverbacka” i są krytycznie zagrożone wyginięciem z powodu kłusownictwa oraz utraty siedlisk. W maju 2025 roku do szefa warszawskiego stada Aziziego przyjechały dwie samice - N’Hasa i N'Iralé. N'Hasa jest wulkanem energii i mistrzem strategii, szczególnie w dokonywaniu zniszczeń na wybiegu. N'Iralé to spokojna, zrównoważona i subtelna w ruchach obserwatorka, ustępuje pola N’Hasie. Razem z Azizim tworzą zgrane i pełne temperamentu stado.

Żyrafa Rothschilda jest ekotypem żyrafy nubijskiej (będącej podgatunkiem północnej) i należy do jednego z najbardziej zagrożonych podgatunków żyraf. W naturze żyje ich ok. 2 tysiące osobników. Dlatego każde narodziny są wielką radością i sukcesem. Żyrafy są najwyższymi zwierzętami świata. Gwiazdami Warszawskiego ZOO są już nie taka mała żyrafa Pietruszka i jej młodszy brat Pomelo. Zachwycają nas swoim wdziękiem, pozytywną energią i entuzjazmem. Warszawskie stado tworzą także dorosły samiec Karim oraz trzy samice - Justyna, Anastazja i Malawi.

W Warszawskim ZOO mieszka hipopotam nilowy Hugo. Hipopotamy są jednymi z największych ssaków lądowych - dorosły osobnik może ważyć nawet ponad 3 tony! Mimo masywnej sylwetki, poruszają się w wodzie z niesamowitą gracją. Hugo ma do dyspozycji basen z podwodnym podglądem, dzięki czemu można go obserwować w pełnej krasie podczas harców.

Pampasowiec grzywiasty, zwany także wilkiem grzywiastym nie jest blisko spokrewniony ani z wilkiem, ani z żadnym innym współczesnym gatunkiem psowatych - to prawdziwy unikat w świecie zwierząt. Zamiast wyć jak „klasyczny” wilk, pampasowiec wydaje z siebie głębokie, szczekliwe dźwięki, które niosą się nocą po sawannie. W odróżnieniu od pozostałych psowatych nie tworzy stad. Pedro i Pascal to nasi dumni ambasadorowie dzikiej przyrody Ameryki Południowej. Obaj mają spokojne temperamenty, ale jednocześnie są bardzo towarzyscy.

Te niezwykłe zwierzęta, jedne z największych ssaków na świecie, potrzebują dziś szczególnej ochrony. Kiedyś na Ziemi żyło aż 70 rodzajów nosorożców, dziś zaledwie 4, reprezentowane przez 5 gatunków, z czego 3 są krytycznie zagrożone wyginięciem. W Warszawskim ZOO mieszkają dwie wyjątkowe damy - Shikari i jej teściowa Jhansi. Samice mają różne charaktery: Jhansi jest bardziej wyważona i spokojna, a Shikari to temperamentna pani, która przez lata była partnerką syna Jhansi – Jacoba.

Kangur rudy to jeden z największych na świecie kangurów. Jest znakomitym bokserem i potrafi skakać nawet na odległość 9 metrów! Co ciekawe, małe kangurzątka przychodzące na świat są wielkości ziarnka fasoli i same pokonują drogę do torby. Maluszki często siedzą w torbie w towarzystwie starszego rodzeństwa. Wiecie, że kangurza mama potrafi karmić młode w różnym wieku jednocześnie? Każdy sutek produkuje mleko o innym składzie – dopasowanym do wieku malucha! W Warszawskim ZOO oprócz kangurów rudych mieszkają także kangury rdzawoszyje.

Gatunek ten ma bardzo ciekawą strategię lęgową. Mimo że jest krewniakiem naszej krajowej kukułki, w przeciwieństwie do niej, nie podrzuca jaj innym ptakom, tylko wspólnie z całą rodziną opiekuje się młodymi. Ptaki żyją w grupach, które tworzy dominująca para oraz jej młode z kolejnych lęgów. Do rozmnażania przystępuje tylko główna para, natomiast wysiadywaniem jaj i opieką nad młodymi zajmuje się cała rodzina.

Błazenki żyją w symbiozie z ukwiałami, które są groźne niemal dla wszystkich innych ryb. Ciało błazenków pokryte jest specjalnym śluzem o składzie zbliżonym do śluzu konkretnego osobnika, dlatego często ryby spędzają swoje życie z jednym gospodarzem - ukwiałem. Profity z symbiozy są obustronne: ryby otrzymują ochronę przed drapieżnikami i korzystają z resztek pokarmowych, w zamian zapewniają dopływ świeżej, natlenionej wody, utrzymują czystość wokół ukwiału i chronią go przed rybami ustnikowatymi, zjadającymi ukwiały.

Samczyk kanczyla jawajskiego (Tragulus javanicus) o imieniu Arnold, przyjechał do Warszawskiego ZOO pod koniec października 2020 roku, z ogrodu zoologicznego w Bernie (Szwajcaria). Zamieszkał w jednej z wolier Ptaszarni, bo tam ma zapewnione odpowiednie parametry temperatury i wilgotności. Nowy współlokator, szerzej znany jako „myszojeleń”, zrobił duże wrażenie na stałym mieszkańcu woliery - wieloszponie rdzawogrzbietym (Polyplectron inopinatum), ale wygląda na to że nie będą sobie przeszkadzały – oba gatunki pochodzą z Azji Południowo - Wschodniej. Nowy mieszkaniec Ptaszarni jest bardzo nieśmiały, płochliwy i prowadzi głównie nocny tryb życia, więc trudno go obserwować – jeśli ktoś chce go zobaczyć (nawet w ZOO) musi uzbroić się w cierpliwość i poświęcić na to nieco czasu.

Kanczyle zalicza się do najmniejszych ssaków kopytnych świata. Kanczyl jawajski waży zaledwie 1,5 – 2 kg, a jego kończyny mają średnicę porównywalną do średnicy ołówka. Chociaż wielkością bliżej mu do królika, to bliższym krewniakiem kanczyla jest sarna. Kanczyle są roślinożerne i taką dietę mają też w Warszawskim ZOO. Arnold uwielbia fasolkę szparagową i brukselkę, ale podjada też owady karmowe, np. mącznika.

Ze względu na niewystarczająca ilość danych i trudności zaobserwowania tego gatunku w naturze, posiada on kategorię – DD (Data Deficient) w Czerwonej Księdze IUCN zagrożonych gatunków. Ogrody zoologiczne prowadzą dla niego program hodowlany (EEP) mający zapewnić trwanie i rozwój populacji tych zwierząt w ogrodach zoologicznych zrzeszonych w międzynarodowych organizacjach. Oznacza to, że każdy kanczyl jest pod baczną opieką nie tylko swoich opiekunów w zoo, ale też europejskiego koordynatora tego gatunku. To koordynator decyduje, który osobnik kanczyla ma zostać przeniesiony i do jakiego zoo. Od jego decyzji będzie też zależało kiedy, z jakiego ogrodu i która samiczka kanczyla dołączy do naszego Arnolda.

Kanczyle posiadają interesującą strategię obrony w sytuacji zagrożenia. Przy bezpośrednim starciu używają swoich ostrych wystających kłów. Aby odstraszyć rywali wykorzystują też sygnały dźwiękowe. Potrafią wydawać odgłosy przypominające płacz, a także uderzają racicami o ziemię z dużą prędkością (7 razy na sekundę) imitując werbel. Gdy w ciemnościach padnie na nie snop światła zastygają w bezruchu.

Nasze leniwce to kilkuletni Paavo i starsza od niego o kilka lat Amy. Można je znaleźć w jednej z wolier w budynku ptaszarni. Zazwyczaj wiszą „do góry nogami” wysoko nad ziemią, wygrzewając się pod wydzielającymi ciepło promiennikami. Nie ma w tym nic nadzwyczajnego, gdyż leniwce zamieszkują tropikalne lasy Ameryki Południowej, gdzie panują dość wysokie temperatury i jeszcze większa wilgotność. Leniwce mają w swym futrze całą masę pasażerów na gapę, jak kilka gatunków chrząszczy i ciem oraz glony, które nadają jego sierści charakterystyczny zielonkawy kolor. Co jakiś czas przychodzi na świat owoc niezbyt burzliwego, ale trwałego związku Amy i Paavo, który można starać się wypatrzeć jak siedzi wtulony w futro mamy. 

Niezwykle piękne i zagrożone całkowitym wyginięciem antylopy, które zostały wytępione ze swojego naturalnego środowiska. Na szczęście rozmnaża się je w ogrodach zoologicznych, więc istnieje realna szansa, że gatunek przetrwa, tym bardziej, że część osobników udało się przesiedlić w południowe rejony Afryki, choć pierwotnie występowały na północy. Gatunek doskonale przystosowany do życia na suchych stepowych i pustynnych terenach.. Jest bardzo wytrzymały na długotrwały brak wody, Znosi wzrost temperatury ciała nawet do 45º C, ale potrafi obniżyć ją wydalając mocz i kał nawet do 36ºC! Oryksy szablorogie padały ofiarami kłusowniczych polowań, w celu pozyskania ich pięknych rogów jako cennego trofeum.

Prawdziwa artystka. Spośród wszystkich szympansów w naszym stadzie to ona najbardziej lubi naśladować ludzi. Chętnie się „przebiera” w ludzkie ubrania, potrafi myć okna, ale jej prawdziwą pasją jest malarstwo. Obrazy autorstwa Lucy są już sławne w całej Polsce. Fundusze zebrane podczas licytacji jej prac wsparły akcję ratowania goryli w Afryce.

To niewątpliwie najstarszy mieszkaniec naszego ZOO. Został zakupiony kilkadziesiąt lat temu przez naszego poprzedniego Dyrektora Macieja Rembiszewskiego, który wracając z Antarktydy przez Brazylię uratował go od śmierci w zupie żółwiowej, na jednym z tamtejszych bazarów. Fredek jest żółwiem żabuti, przedstawicielem jednego z najbardziej zagrożonych gatunków, które są wpisane do Czerwonej Księgi i objęte ścisłą ochroną. Mimo podeszłego wieku czuje się świetnie, jest cały czas aktywny i doskonale prezentuje się w pawilonie z gadami.

Acreichthys tomentosus potocznie zwany Brzydalem

Możecie go znaleźć w morskim akwarium, które dzieli z popularnymi amfiprionami, znanymi jako rybki Nemo.